Sana Maulit Muli

Sana Maulit Muli

Chapter One

Alas tres ng hapon ng mga araw na iyon kami’y nasa dalampasigan at naglalaro ni Mae, hindi namin alintana ang init ng panahon, patuloy parin kaming naglalaro at nagsasaya, si Mae ang aking kaibigan na kasabay kong lumaki at naging kasama sa lahat ng oras na kailangan ko ng karamay sa bawat pag-iisa. Isa siyang kaibigang naging parte na nang aking buhay. Ngunit, subalit dadapapwat, dumating ang di inaasahang araw na sila’y kinakailangan nang umalis papuntang Maynila upang dun na sila manirahan.

“kailangan mo ba talagang sumama para manirahan sa maynila? Aking tanong sa kanya” “Tyrone wag kang mag-alala babalik pa naman ako eh,  siguro sandali lang kami dun di rin kami magtatagal. Pangko ko babalik ako.” “wag kang mangako gawin mo maghihintay ako sa pagbabalik mo”  “oo ito, binibigay ko sa’yo itong kapiraso ng aking pendant para di mo ako mamiss ok ba” “salamat ha, kaibigan nga talaga kita.”

Limipas ang ilang araw, oras na upang sila’y umalis ng Hacienda de Villanueva. Wala akong  kibo habang sisusulyapan si Mae na nasa loob ng kanilang sasakyan. Yoon ang huli  kong makikita ang aking  Kaibigan “mag-iingat ka ha!” tanging sambit ko. “ikaw rin wag kang magpapabaya sa sarili mo! Kanyang huling sinambit saakin. Ilang minuto ang dumaan at sila nga’y patuloy nang lumisan sa hacienda de Villanueva. lingid sa aking kaalaman di ko alam kung anu pang sususnod na mangyayari nangyong wala sa piling ko ang aking kaibigan, na aking minamahal. Sayang nga’t di ko nasabi sa kanya na mahal ko siya.Ilang araw na ang nakalilipas ng sila’y lumisan tila di ako mapanatag sa aking mga ginagawa di ko alam kung anung pakiramdam ang aking nararamdaman ng mga oras na iyon, tila umiiyak ang aking puso na sadyang may binibigkas na nais isigaw. Tanging isang patak lamang ng luha ang siyang dumaloy sa aking pisngi. Hindi ko namalayang nakatulog ako. Sa aking mahimbing na pagtulog nasa aking panaginip ang isang malagim na pangyayaring dhindi ko lubos nagustuhan at yoon ay naaksidente sila Mae habang binabagtas ang kanilang biyahe papuntang maynila, at ang hindi maganda’y silang lahat ay kasama sa pangyayaring yoon. Sa aking pag-iyak ay ginising ako ng aking ina. “Anak bakit tila pagod na pagod ka! Anung nangyayari sayo? “nay ang sama ng panaginip ko, sila Mae, naaksidente sila hindi dapat mangyari yun.” “siya bumangon ka na’t kakain na gutom lang yan dahil maghapon kang di kumain sa kakatitig sa Pendant nay an.” Nag-isip ako ng malalim at huminga na sana’y hindi  totoo ang aking napaniginipan  at saka ako tumayo upang magtungo sa aming hapag kainan. Sa amingpagkain nahulog ng aking itay ang kanyang hinahawakang babasaging baso “anu bay an, bat nahulog yung baso? Yan basag na tuloy di ka kasi nag-iingat Karding eh” “ay naku stella, di ko naman sinsadya eh. Nadulas lang yung baso sa kamay ko, saan na nga ba yung walis at duspan ng mawalisan ito.” Winalisan at pinulot ng itay ang mga basag na parte ng baso di sinasadyang nasugat ang kanyang kanang hilalaki. “Yaan, sinasabi ko na nga ba! Mag-ingat ka naman kasi.” “malay ko bang may bubog pang natira, tyrone ikuha mo nga ako ng gamut sa tukador.” Dali dali ko namang tinungo ang tukador kung saan naroon ang mga pangamot sa sugat ng itay. At sa labas naman ng aming bahay ay kumakatok si Mang Gusting na parang pagod na pagod. “Karding, stella! May masamang balita! “anu yoon? Mang gusting!” aking tanong sa kanyan. “tyrone di mo dapat alamin usapang mga matatanda ito kumain ka nalamang siya sa labas mag-usap usap! Naiwan ako sa loob ng aming hapag kainan at sila nag-usap usap, hindi ko alam kung anu ang kanilang pinag-uusapan ngunit biglang bumilis ang pagtibok ng aking puso at iba ang naramdaman. "ano? Nadisgrasiya sila? At lahat sila’y?” “manahimik ka stella, baka marinig ni Tyrone” totoo nga ang aking napaniginipan nadisgrasya ang kanilang sinasakyan  tila hindi ko mawari kug anung mangyayari sa akin ng mga oras na iyon at bigla bigla nalang akong tumumba. Dinala ako sa Malapit na Ospital nagising na lamang ako na nang hihina at may dextroxe sa aking mga kamay. “ano ayos ka na ba? Tanging tanong saakin ng isang nars na nagbabantay saakin. “gising ka na pala,”  “inay anung gunagawa ko dito? Bakit narito tayo sa ospital?” “nakita ka naming nakabulagta sa kusina at naninilaw ang iyong kulay kaya dali dali ka naming itinakbo dito sa ospital.” “bakit anungnararamdaman mo?” “may kailangan po ba akong malaman?” nagulat sila inay at itay at sila’y nagkatinginan. Na waring di alam ang gagawin at hindi maibigkas ang dapat aminin. “anung ibig mong sabihin?” “itay alam kong ayaw ninyo akong biglain, ba’t di niyo pa po aminin ang totoo?” nanahimik ng ilang minuto sila inay at itay, na parang malalim ang iniisip, nagugulhan kung sasabihin nga ba nila ang totoo o hindi . “ah eh, tyrone kasi. Sila Mae, nadisgrasya at sumabog sasakyan nila.” nang nalaman ko iyon tila nabuhusan ako ng malamig at mainit na tubig, hindi ko alam ang gagawin ko, kundi umiyak, hindi nila alam ang gagawin saakin ng mga oras na yoon.  Lumipas ang ilang araw nakita na ang mga labi ng pamilya at nakburol na sa kanilang tahanan. Di ko na pinalampas pa ang sandaling yaon at kanyang sinulyapan ang pinahihimlayan ng kanyang minamahal “Mae! Bakit! ang daya mo, pinangako mo saakin na babalik ka, pero ito bumalik ka nga, ngunit wala nang buhay, ang sama sama ng tadhana para saating dalawa, alam mo mahal na mahal kita di ko maamin yan sayo. Dahil nahihiya ako, pero nangayun, sinsabi ko na mahal na mahal kita! Sana maulit lahat ng nabubuhay ka pa sana pagising ko, kasama kita at muling nagsasaya.” tahimik ang paligid ng mga oras na yoon, tanging mga huni ng mga ibon ang iyong maririnig. Gabi na pala ng oras na iyon at di ko namamalayan nakatulog muli ako, at saaking pagtulog ay nanaginip muli ako at sa aking panaginip ay nsa isang dalampasigang puno ng malamig na hamog at  naroon nga si Mae, ang kaibahan nga lang Nakasuot siya ng puting damit. “mae ikaw ba yan? “oo tyrone ako nga ito?” “totoo ba ito oh, panaginip lang ang lahat?” “panaginip mo lamang ito, “bakit!” “hindi ba’t patay na ako, kaya panaginip mo nalang ito na kasama mo ako” “ang gulo? Paanong nangyari yoon?” “hindi ba’t kinausap mo ako? Sa aking kinalalagyan? Kaya heto ako kausap mo. Halika sumama ka saakin” “ saan tayo pupunta?” “basta sumama ka nalang” di ko alam kung anung gagawin ko pero naisip ko nalang na sana di nalang ako magising sa aking panaginip at patuloy ko paring kasama ang aking minamahal. namasyal kami nang matagal at lumipas ang ilang oras. “Paano yan! Hanggang dito nalamang tayo!  “ha! Anung ibig mong sabihin? Hanggang dito nalang tayo? Pwedeng pakipaliwanag? “Tyrone, di ka pwedeng sumama sa pupuntahan ko, di ka pa maaring magpunta dun.” “anung? “siya sige bumalik ka na”  bumalot ang isang liwanag na nagsilbing bahagi upang mawala si mae sa aking Paningin. Nagising na lamang akong tila pagod na pagod. Nagising na Parang nagbago ang lahat. “oh gising ka na pala? Halika na at ng makakain na. “nay nailibing na ba sila?” “sinung nailibing hoy baka nanaginip ka nanaman nalipasan ka lang ng gutom kain na. at kanina pa naghihintay sayo si Mae sa labas “si mae? Buhay si mae?” “hay naku baliw ka na bang bata ka oh Praning na praning? Umayus ka nga diyan.” di ko alam kung anung nangyayari sa paligid ko tila di ko maintindihan gulong gulo ako pero ang pag kakaalam ko ay… “teka? Nagbalik ba sa dati ang lahat?  Naulit ba ang lahat ngayon?  “pinagsasabi mo? Diyan?” “mae!” “oh mukhang gulat ka? Hindi ko alam ang gagawin ko ng nakita ko si Mae at dali dali akong kumaripas papalapit sa kanya at siya’y aking niyakap. “salamat at nagbalik ka, miss na miss kita!!!

“teka nga sandali lang eh magkasama lang naman tayo kanina ah!  Ayus ka lang? pinagsasabi mo?” “ah eh wala ito, nasobrahan ko lang ata sa tulog kaya ganito” siguro nga, kaya sa susunod wag kang tulog ng tulog ha at nang di ka managinip.” “oo na po!” “oh anu tara sa tambayan?” “saan?”

“saan pa nga ba? Edi sa dalampasigan” oh anu tara?” at wala na akong maisip pa kung anung mangyayari pa sa susunod  ngunit ang naisip ko na lamang ay ang aminin sa kanya ang nais kong aminin.

“am Mae, may nais sana akong aminin sa’iyo?” “anu naman yon?” “nais ko sanang aminin sa’iyo na Mahal kita” napansin kong tulala at tahimik si Mae ng sandaling yoon at malalim ang pinaghugutan ng kanyang hininga. “mahal mo ako? Nagbibiro ka ba?” “hindi Mae seryoso ako, matagal ko ng nais sabihin sa iyo ito, ngunit ngayun lang ako nakakuha ng tamang panahon upang sabihin sa’iyo ang totoo.  “alam mo  hanggang kaibigan lang ang turing ko sa’iyo Tyrone, wala akong nararamdamang pagmamahal sa’iyo. “pero pinangako mong mamahalin mo ako? “pangako? Wala akong alam na nagsabi ako ng isang pangakong mamahalin kita?” “nakikita mo to?” “saakin yan ah. Ba’t nasa’ iyo yang kapiraso ng Pendant ko!” “binigay mo saakin yan!” “binigay? Wag ka nga anu bang nangyayari sa’yo? Nababaliw ka na ba?”  tila di ko alam kung anung gagawin ko nang nalaman ko  iyon kay Mae, iniisip ko kung nababaliw nab a ako oh sadyang totoo lang ang lahat pero ang pumasok lang sa isipan ko ay naulit ang lahat at nabago. Umalis ako sa dalampasigan at tumungo sa burol malapit sa aming tambayan. Umiiyak at nagbigkas. “oh diyos ko, anu bang nangayayari? Anung dahilan bat ganito? Hindi na maganda pa ang lahat ng ito. Nais ko nang ibalik sa dati ang lahat!” umuwi ako sa aming bahay na umiiyak, “oh at anung nangyari sayo at tila di ka maipinta diyan. “tay si mae eh,” oh at bakit si Mae.?” “inamin ko kasi sa kanyang mahal ko siya!” “ano? Mahal mo si Mae? Baliw ka ba? Mag kaiba tayo sa kanila! Di kayo bagay! Langit siya! Lupa ka.” “teka lang itay, kala ko ba botong boto kayu.” “hay naku pinagsasabi mo? Umayus ayus ka nga. Oh baka, umamin ka nga nagdrodroga ka no?” “tay di ako nagdrdroga, ewan ko ba’t napakagulo. Makatulog na nga lang.” sa aking pagtulog tila isang tinig ang siyang bumibigkas sa aking pangalan, di ko maaninag ang mukha isa nanaman bang panaginip ito? Oh isang katotohanang magbibigay sa akin ng isang kasagutan.

“tyrone! Tyrone” “si, sinu ka?” “di na mahalaga kung sinu ako basta nais ko lamang sabihin sa ‘iyo na lahat ng iyong sinambit ay sadyang lahat ay nagkatotoo.” Pero di ito ang nais kong sabihin n asana magbalik sa dati ang lahat at mabago! Ang nais ko lamang ay magbalik sa dati ang lahat at maging maayos katulad parin ng dati!” “yoon nga ba ang nais mo? Siguro nga panahon na upang magbago ang lahat.”  Nagising ako na tila di alam ang gagawin kung totoo nga ba ang lahat ng iyon pero…
“gising ka nap ala? Halika na at kakain na…” “inay?” “kumain ka na at kanina ka pa inaantay ni Mae sa Burol!”  napa-isip muli ako at tila totoo ngang nagbago muli ang lahat ng ito. Di na ako nagsayang  pa ng oras at dali dali akong nagtungo ng burol at naroon nga si Mae na nag-aantay sa akin. “Mae!” “nariyan ka na pala, kala ko di ka na sisipot eh. “kanina ka pa ba nag aantay dito?” “hindi naman,” “ ganun ba?” “oo, anu na?” “anung anu na?” “dating gawi?” “maglalaro nanaman ba tayo?” “anu pa nga ba?” “hay naku  di na tayo bata pa para maglaro” “ayaw mo? Bahala ka diyan wala kang!” “siya sige na nga!” wala na akong nagawa pa kundi nakipaglaro nalang sa kanya, ito ang tanging ginagawa naming kapag nasa dalampasigan kami. At! “am mae, may aaminin sana ako sa’iyo wag ka sanang magagalit!” “anu naman yun?” “am gusto ko sanang aminin sa’iyo na Mahal na mahal kita!” tila tumigil muli ang mundo ni mae, at huminga muli ng malalim at! “wala ka bang sasabihin? Mae? At bigla kang natulala diyan? Nais ko lang amining mahal kita.” “siguro nga panahon na rin para aminin ko din sa’iyo na mahal din kita Tyrone. Mahal na mahal na mahal.”  Bigla akong sumaya sa inaming yoon ni mae sa akin batid ko pa ang nanalo sa isang kumpetisyon. Hindi ko na alam pa ang sumunod na pangyayari at ang di inaasahan ay may nangyari nga saaming dalawa.  Isang pangayayaring di ko batid na magagawa nga namin. Lumipas ang ilang buwan, “narito ka lang pala? Kanina pa kita hinahanap. “ tila balisa si mae nang dinatnan ko siya sa may burol, putlang putla. Ngunit winalang bahala ko nalang yoon” “ilang araw nalang malapit ka nang manganak. Nagagalak ako  sa magiging anak natin.  Ba’t di ka makaimik diyan? May problema ba?” “wala naman. Masaya lang din naman. Ngunit ang hindi ko alam ay hindi niya masabi sabi saakin ang kanyang sakit na ilang araw nalang din ay mawawala siya. Nagtungo mag-isa si Mae sa kanyang Doctor upang ikunsulta ang kanyang nararamdaman. At! “Doc anu pong Resulta ng Check up ninyo?” “am wag ka sanang mabibigla. Ilang araw nalang kasabay ng pangaganak mo ay tuluyan ka na ring lilisan.”  Sinekreto saakin ni Mae ang pangayayring iyon.. dumating ang araw ng kanyang pangaganak at araw nang kanyang paglisan. Di na naming siya nadala sa ospital dahil sa bahay palang ay malapit nang lumabas ang bata kaya isang Hilot ang siyang nagpaanak sa kanya. Pagkatapos ng isang oras ay naipanganak na ang isang sanggol na lalake. At isinunud nga namin sa   aming  Pangalan T.M o Tyrone Mein.  Hiniling naman ni mae na magtungo sa Dalampasigan upang pagmasdan ang dagat sa kahulihulihang pagkakataon.  “bakit mo hiniling nagmagtungo dito sa dalampasigan! “dahil nais kong pagmasdan sa kahuli- hulihang pagkakataon ang dagat.” “anu bang pinagsasabi mo? “ “oras ko na para lumisan sa mundong ito. Oras na para!” “Sshhhhhh wag ka ng magsalita pa. Pagmasadan mo nalang muna ang dagat.” Pingamasdan naming dalawa ang dagat at pati ang paglubog ng araw, sa unti- unting paglubog ng araw ay ang unti-unti ring paglisan ni Mae. “mae! Mae! Mahal! Mahal!!!! Hindi maari to mae!!!! Gumising ka gumising ka!”  ngunit di na siya nagising at hanggang doon na lamang ang lahat at kahuli hulihang kasama ko siya. Binurol at inilibing narin siya sa tabi ng dalampasigan kung saan magiging simbulo ng ala-ala ng mga nagdaan at nakalipas. Lumipas ang limang taon malaki na rin si Tyrone mein. Kasama ko sa lahat ng oras at panahon ng lungkot at saya. Hanggang sa sinundan ko na din si Mae sa kabilang buhay. Di ko matiis na wala siya sa aking piling. Kaya nangyun magkasama na kaming nakaburol sa tabi ng dalampasigan. #

Wakas

(next story: Tunay na pagkakaibigan) 

BOB ONG QUOTES – BOBONG PINOY QUOTES ABOUT LOVE, EDUCATION AND LIFE IN GENERAL

Bob Ong Quotes – The Famous Bobong Pinoy | Bob Ong Quotes aboutLove, Education and Life in General

Bob Ong Quotes na walang kamatayan! Bob Ong Love Quotes ba ang hanap mo? O anong Bob Ong Quotes in particular? Malamang isa kang pinoy na nainspired din at naadik sa pagbabasa ng mga libro ni Bob Ong. Di ka nagkamali ng pinuntahan dahil nandito ang mga walang kamatayang Bob Ong Quotes tungkol sa pag-ibig, sa buhay, sa pag-aaral, at kung ano ano pa.

At kung hindi ka pamilyar kay Bob Ong, pero curious ka malaman kung sino sya, ang totoo nyan ay walang nakakaalam kung  sino sya  at kung ano ang tunay na pagkatao ni Bob Ong. Ang pangalang Bob Ong ay isa lamang pen name o  alias na nagmula sa dating pangalan ng blog nyang bobongpinoy. And tunay na katauhan ng magaling na manunulat na si Bob Ong ay nanatiling lihim, at inililihim din ng publisher ng kanyang mga libro.

Sa palagay ko ay nakatulong din and anonymity nya dahil alalong nacu-curious ang mga tao kung sino ba talaga ang tao sa likod ng mga famous Bob Ong Quotes lalo na ang mga Bob Ong Love Quotes naamimin nating lahat, sapul na sapul ang pusong pinoy. Ang kanyang mga nalilathalang libro ay talaga namang patok na patok sa pinoy kahit pa sa mga nasa ibang bansa na.  Anyway, heto na ang mga Bob Ong Quotes na hinahanap mo! Enjoy at wag mo kalimutan i-share!!!

Eto ang mga Bob Ong Love Quotes na ni-share ko sa Plurk at nagustuhan nila, nagkalat na rin ang mga ‘to sa text.

Bob Ong Love Quotes | Bob Ong Quotes tungkol sa pag-ibig

“Kung hindi mo mahal and isang tao, wag ka nang magpakita ng motibo para mahalin ka nya..”

“Lahat naman ng tao sumeseryoso pag tinamaan ng pagmamahal. Yun nga lang, hindi lahat matibay para sa temptasyon.”

“Gamitin ang puso para alagaan ang taong malapit sayo. Gamitin ang utak para alagaan ang sarili mo.”

“Huwag mong bitawan ang bagay na hindi mo kayang makitang hawak ng iba.”

“Huwag mong hawakan kung alam mong bibitawan mo lang.”

“Huwag na huwag ka hahawak kapag alam mong may hawak ka na.”

“Parang elevator lang yan eh, bakit mo pagsisiksikan ung sarili mo kung walang pwesto para sayo. Eh meron naman hagdan, ayaw mo lang pansinin.”

“Kung maghihintay ka nang lalandi sayo, walang mangyayari sa buhay mo..Dapat lumandi ka din.”

“Pag may mahal ka at ayaw sayo, hayaan mo. Malay mo sa mga susunod na araw ayaw mo na din sa kanya, naunahan ka lang.”

“Hiwalayan na kung di ka na masaya. Walang gamot sa tanga kundi pagkukusa.”

“Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka.. Kaya quits lang.”

“Bakit ba ayaw matulog ng mga bata sa tanghali? alam ba nilang pag natuto silang umibig e hindi na sila makakatulog kahit gusto nila?”

“Hindi lungkot o takot ang mahirap sa pag-iisa kundi ang pagtanggap na sa bilyon-bilyong tao sa mundo, wala man lang nakipaglaban upang makasama ka.”

“Kung nagmahal ka ng taong di dapat at nasaktan ka, wag mong sisihin ang puso mo. Tumitibok lang yan para mag-supply ng dugo sa katawan mo. Ngayon, kung magaling ka sa anatomy at ang sisisihin mo naman ay ang hypothalamus mo na kumokontrol ng emotions mo, mali ka pa rin! Bakit? Utang na loob! Wag mong isisi sa body organs mo ang mga sama ng loob mo sa buhay! Tandaan mo: magiging masaya ka lang kung matututo kang tanggapin na hindi ang puso, utak, atay o bituka mo ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sayo, kundi IKAW mismo!”

Bob Ong Quotes tungkol sa PAG-AARAL

“Mag-aral maigi. Kung titigil ka sa pag-aaral, manghihinayang ka pagtanda mo dahil hindi mo naranasan ang kakaibang ligayang dulot ng mga araw na walang pasok o suspendido ang klase o absent ang teacher. (Haaay, sarap!).”

“Nalaman kong marami palang libreng lecture sa mundo, ikaw ang gagawa ng syllabus. Maraming teacher sa labas ng eskuwelahan, desisyon mo kung kanino ka magpapaturo. Lahat tayo enrolled ngayon sa isang university, maraming subject na mahirap, pero dahil libre, ikaw ang talo kung nag-drop ka. Isa-isa tayong ga-graduate, iba’t-ibang paraan. tanging diploma ay ang mga alaala ng kung ano mang tulong o pagmamahal ang iniwan natin sa mundong pinangarap nating baguhin minsan…”

“Hikayatin mo lahat ng kakilala mo na magkaroon ng kahit isa man lang paboritong libro sa buhay nila. Dahil wala nang mas kawawa pa sa mga taong literado pero hindi nagbabasa.”

“dalawang dekada ka lang mag-aaral. kung ‘di mo pagtityagaan, limang dekada ng kahirapan ang kapalit. sobrang lugi. kung alam lang ‘yan ng mga kabataan, sa pananaw ko ehh walang gugustuhing umiwas sa eskwela.”

Bob Ong Quotes tungkol sa BUHAY (IN GENERAL)

“nalaman kong hindi final exam ang passing rate ng buhay. hindi ito multiple choice, identification, true or false, enumeration or fill-in-the-blanks na sinasagutan kundi essay na isinusulat araw-araw. Huhusgahan ito hindi base sa kung tama o mali ang sagot, kundi base sa kung may kabuluhan ang mga isinulat o wala. Allowed ang erasures.”

“Kumain ka na ng siopao na may palamang pusa o maglakad sa bubog nang nakayapak, pero wag na wag kang susubok mag-drugs. Kung hindi mo kayang umiwas, humingi ka ng tulong sa mga magulang mo dahil alam nila kung saan ang mga murang supplier at hindi ka nila iisahan.”

“Mangarap ka at abutin mo. Wag mong sisihin ang sira mong pamilya, palpak mong syota, pilay mong tuta, o mga lumilipad na ipis. Kung may pagkukulang sa’yo mga magulang mo, pwde kang manisi at maging rebelde. Tumigil ka sa pag-aaral, mag-asawa ka, mag-drugs ka, magpakulay ka ng buhok sa kili-kili. Sa banding huli, ikaw din ang biktima. Rebeldeng walang napatunayan at bait sa sarili.”

“Tuparin ang mga pangarap. Obligasyon mo yan sa sarili mo. Kung gusto mo mang kumain ng balde-baldeng lupa para malagay ka sa Guinness Book of World Records at maipagmalaki ng bansa natin, sige lang. Nosi balasi. wag mong pansinin ang sasabihin ng mga taong susubok humarang sa’yo. Kung hindi nagsumikap ang mga scientist noon, hindi pa rin tayo dapat nakatira sa jupiter ngayon. Pero hindi pa rin naman talaga tayo nakatira sa jupiter dahil nga hindi nagsumikap ang mga scientist noon. Kita mo yung moral lesson?”

“Nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo, at mauubos ang oras.”

Other Bob Ong Quotes

“Wag magmadali sa pag-aasawa. Tatlo, lima , sampung taon sa hinaharap, mag-iiba pa ang pamantayan mo at maiisip mong di pala tamang pumili ng kapareha dahil lang sa kaboses niya si Debbie Gibson o magaling mag-breakdance. Totoong mas importante ang kalooban ng tao higit anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan sa eskwelahan e nagmumukha ring pandesal. Maniwala ka.”

“ayokong nasasanay sa mga bagay na pwede namang wala sa buhay ko.”

“hinahanap mo nga ba ako o ang kawalan ko?”

“hindi dahil sa hindi mo naiintindihan ang isang bagay ay kasinungalingan na ito. at hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohanan. ”

“Sabi nila, sa kahit ano raw problema, isang tao lang ang makakatulong sa’yo – ang sarili mo. Tama sila. Isinuplong ako ng sarili ko. Kaya siguro namigay ng konsyensya ang Diyos, alam niyang hindi sa lahat ng oras e gumagana ang utak ng tao.”

“Obligasyon kong maglayag, karapatan kong pumunta sa kung saan ko gusto, responsibilidad ko ang buhay ko.”

“Masama akong tao, tulad mo, sa parehong paraan na mabuti kang tao, tulad ko.”

“Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa
paggawa ng wala.”

“iba ang walang ginagawa sa gumagawa ng wala.”

“iba ang informal gramar sa mali !!!”

” Para san ba ang cellphone na may camera? Kung kailangan sa buhay yun, dapat matagal na kong patay.”

“Pare, isa kang totoong tao at walang halong kasinungalingan. In English, FACT you, pare. Totoo ka. In English, FACT you!”

LUTHER KING "LUKI" YASAY life story

hi guys isang life story na talagang aantg sa ating mga puso let us know how LUKI yasay's life works for HIs kingdom 

When I was a kid, I often ask myself, why did God create me? Do I have a purpose?

You might ask why I keep on asking myself those questions before... It was because I am an illegitimate child. In colloquial term, "bastardo".

For many years, as I grew, I have lost little faith in Him. The bible says He is the savior, the redeemer, the messiah. But because of the things that happened to me as a child, I began to ask him, Lord, are you really what the bible tells you to be?

For a long time I kept on asking him those questions--WHY??? Why Lord have you forsaken me? I often ask Him those questions when I pray because of the simple reason... Because of the pain I felt when I was a kid...

At three, my mother died... Worst thing here is that, It was a Sunday evening, just after my mom went to church to pray for me who was sick during that time. I was there on the window,  I saw my mother on the dark street. My empty face began to lighten up. She smiled as she saw me. I soooo love my mom. Then something happened... Out from nowhere, I saw two men. They came close to my mother, she was 10 meters away from me. I saw the two guys held her. She panicked. She screamed. She pleaded help. The guy on a black jacket took something from his back. I saw a gun. I began to quiver. My tears fell. What can I do. i am only three years of age? I wanted to help her but all I could do is to watch her struggle for her life. After a while, I heard a loud bang. The guys ran away and there I saw my mom lying on the center of the street. With blood in her chest. She was still alive... My uncle ran outside to check on it and saw that she was still breathing. Everyone in the house panicked for they knew my mom was shot. It was a critical instance. I didn't know what to do. I felt the biting cold wind on my skin. They rushed my mom to the hospital through an ambulance. She was struggling for her life. She is determined to live. I know how strong she is. But, unluckily, she died.

My mother died. I couldn't distinguish how I should feel before because I was only three. All I thought, dying is what they call when a person sleeps for a long time and that a coffin meant a comfortable bed for her. But i was wrong. Only long enough, I have realized that by dying, it meant my mom GONE FOREVER.

I pitied myself when I found that out. I was jealous and in deep pain when I see my classmates with their mom during the recess break. I felt that I was totally empty and useless. I felt alone and sad. Every time I hang out with my friends before, I would always try to change topics when the y ask me about my mom. How could I answer such questions from my friends if everytime they try to speak about it, I find myself trembling and feeling unwanted and in maximum despair.

There i said to God, "I could live without you. I can work my life by striving and I won't ask anything from you". I partly rejected God. I instilled to my brain that I can live and breathe without God in me... But I was wrong. All those long years, I was wrong.

God knew the real me. God knew me more than everyone else. Although for a long while, I rejected his presence in me, He would still find a way to bring me back to Him.  He used his power to show how magnificent and how wonderful His love is for me. When I was in first year college, a buddy invited me to go to their church. There I found people who are contented and happy. The kind of people who show contentment because they have accepted God and acknowledged him as the SAVIOR, REDEEMER, and FRIEND.

After seeing the scenario, I was enlightened and there I have realized that for the longest time that I was running and trying to find a place suited for me--for the longest time I just ran and ran so fast without knowing where to go, I realized that He was running with me and trying to tell that all along He was there... I just didn't trust him...

He showed me His unconditional love for me. He showed me great things and opened my sight to come back to Him. He was there all the way though I didn't recognize Him. He gave me another chance to come back to His side and work for His glory. And now that I have found Him, I could feel that I am contented. I have changed and I could feel that He is still changing me gradually from glory to glory. And now that I have found my place on his side and His place on my heart, I will never be lost again for my light is eternal, my guide is bigger than the stars, and His love is deeper than all the waters in the earth combined...

And now instead of grief, I now delightfully shout "GOD IS MY REFUGE!"

I hope that in my way I have inspired you to move for the glory of God. 

If my faith in God is changing me from glory to glory, is saving me from complete self-destruction, and inspiring and motivating me to help and share God's message to others, imagine how the faith of all true Christians combined together can save souls...

To God be the Glory! ! !

Renewed, Revived, and 100% surely LOVED!

my friends

God is so good hat he gives people na makakasama natin sa lahat ngoras at panahon.. mga taong nariyan upang damayan ka, mga taong sa simula palang di mo akaling makikilala mo... 

isip ipis!

hindi ko alam kung bakit ito ang pamagat ng aking simusulat o tinatype? pero bakit nga ba? anung meron anung dahilan at ito ang aking naisip na ilagay.wala lang? hahahaha naiisip ko kasi na pag ang katagang ipis at isip ay pinabaliktad mo di mo mahahalatang parehong pareho sila ng pagbigkas kung mabubulol ka... ( takot kasi ako sa ipis kaya dito nagsimula ang lahat)
"Entomophobia" which means fear of insects na kung saan kasali na dun ang Pagkatakot sa ipis... 
bagoi natin simulan ang lahat atin munang alamin kung saan o paano nagsimula ang mga buhay ng pesteng ipis na iyon na lagi nalang gumagapang o di kaya'y lumilipad.


ang ipis o Cockroach ay nagmula sa Spanish word na cucuracha "chafer""beetle etc at ang kanyang scientific name ay "Duryodona Palpalis" paano nga ba sila nag eexist na kanina ko pa sinasabi na di ko man lang masabi? (anu daw?)


alam ba ninyong isa ako sa mga dakilang taong nabubuhay sa mundong ito na kapag nakakakita ng IPIs ay... wala akong gagawin kundi SISIGAw at tatakbo? hahaha dahil ang mga yun ay pesteng nagdadla ng Virus... wahahahahah oo virus na gayun paman di mo alam kung saan at anu o klean sila aatake... aatake nalang sila pag trip nila... pugad nila kahit saan lalu na sa banyo kapag naiihi ka at nakikita mong nagsasayaw sila sa kalagitnaan ng iyong pagtulog... 


naalala ko lang yung kwento ng movie na joe's apartment na sa buong apartment ni joe ay punong puno ng ip[is na di mo malaman kung paano sila nagsasalita... at lahat na. 
paano kung ganun ang mga Ipis na bigla bigla nalang silang magsasalita na di mo namamalayan? hahahaha.


adi ko alam kung bakit takot na takot ako sa mga ipis na di ko maintindihan kung anu o sinu nga ba sila sa mundong ito. napapaisip ako hahahaha napaka starategic insect ng mga ito wala akong masabi hahahaha wagas

Notable species

• Blattella germanica, German cockroach
• Blaptica dubia, South American/Peruvian Dubia cockroach
• Blatta orientalis, Oriental cockroach
• Blattella asahinai, Asian cockroach
• Blaberus craniifer, true death's head cockroach
• Blaberus discoidalis, discoid cockroach or false death's head
• Eurycotis floridana, Florida woods cockroach
• Gromphadorhina portentosa, Madagascar hissing cockroach
• laxta granicollis, Bark cockroach
• Parcoblatta pennsylvanica, Pennsylvania woods cockroach
• Periplaneta americana, American cockroach
• Periplaneta australasiae, Australian cockroach
• Periplaneta brunnea, black Mississippi cockroach
• Periplaneta fuliginosa, smokybrown cockroach
• Pycnoscelus surinamensis, Surinam cockroach
• Supella longipalpa, brown-banded cockroach

yan po ang ilan sa mga kinds of Pesteng ipis... 

Evolutionary history and relationships

A 40-50 million year old cockroach in Baltic amber

Blattaria Polyphagidae   Cryptocercidae   Blattidae   Blattellidae Blaberidae A proposed phylogeny of the families.[3]

Mantodea, Isoptera, and Blattaria are usually combined by entomologists into a higher group calledDictyoptera. Current evidence strongly suggests thattermites evolved directly from true cockroaches, and many authors now consider termites to be an epifamily of cockroaches,^[4][5] as Blattaria excluding Isoptera is not a monophyletic group.^[6]

Historically, the name Blattaria has been used largely interchangeably with the name Blattodea, and this name is used for the order by the current world catalogue, the Blattodea Species File Online. Another name, Blattoptera has come into use for this same paraphyletic group.^[7] These earliest cockroach-like fossils ("Blattopterans" or "roachids") are from the Carboniferous period between 354–295 million years ago. However, these fossils differ from modern cockroaches in having long external ovipositors and are the ancestors of mantises as well as modern cockroaches. The first fossils of modern cockroaches with internal ovipositors appear in the earlyCretaceous.